01-03-2026

Vannacht heeft mevrouw manager tot een uur of een op de gang zitten kletsen met wat gasten in een andere kamer. Dat was wat hinderlijk, Toen ze eindelijk weg was heb ik het licht op de gang uitgedaan zodat het in mijn kamer ook wat donkerder werd. Uiteindelijk best aardig geslapen. Het ontbijt was ruk, wat noedels, soep en oploskoffie. Dat heb ik daarna buiten de deur maar overgedaan. Ik wil vandaag in de buurt van het Nationaal Park Khao Yai komen, maar ik ga via allerlei omwegen wat geocaches pakken. Die zijn hier dun gezaaid, maar ik heb alle tijd en zo kom je nog eens ergens. Ik ga eerst online een hotel zoeken in de buurt van het park. Ik vind een "chalet" in een complex dat Ruen Kanchanok heet. Het ziet er aardig uit en ik boek online twee nachten. Tijd om te gaan rijden. Bij een tankstation ga ik even van de weg af. Er zit een hele wereld omheen, winkeltjes, een supermarktje , restaurantjes, een KFC ... Ik besluit het ontbijt over te doen met noedels en kip. Het is geen doorslaand succes, deze soort noedels krijg ik echt niet weg. Ze zijn dik, zo'n 2cm breed en ik vind ze niet lekker. Gelukkig kan ik met die handige eetstokjes wel alle kip en paddenstoeltjes er tussenuit vissen. Ik ga verder de binnenlanden in. Ik stop even bij een meer waar vissers heel handig die werpnetten uitgooien. Ik kom bij een ander soort tempel, waar beelden staan ter ere van oude koningen. Ook hier weer urnen in de buitenmuur. Ik scoor onderweg een aantal caches, kan er ook een repareren die helemaal is verteerd. Ik doe er een provisorisch nieuw logboek in. Van de restanten van het oude log stuur ik een foto naar de eigenaar. Rond 15.30 kom ik bij mijn nieuwe stekje aan. Ik mag 40 euro afrekenen voor 2 nachten. Het chalet is een houten huisje met redelijke inrichting. De airco gaat nog wel even zwaar werk hebben om het koel te krijgen, het is binnen en buiten 34 graden. Een verkenning van de omgeving levert naast een supermarktje (geen bier, want bij een tankstation, maar wel cashewnoten, pistachenoten en zonnebloempitten), wat restaurantjes en winkels (op zondag dicht) ook een doe-het-zelf wasserij op. Ik wandel dus even terug naar mijn auto on de zak wasgoed eruit te halen. Ik zou in principe nog net voldoende hebben, maar als ik een keer spetter met het eten loop ik weer met vlekken. De biljettenwisselmachine weigert dienst. Een jongedame uit het winkeltje ernaast probeert het ook voor me. Misschien zitten er geen munten in, dat kan natuurlijk. Ze schiet een straatverkoper aan, of hij wisselgeld heeft. Ik krijg voor 100 THB munten. Uit een automaat trek ik wat wasmiddel, voor een kwartje krijg ik twee zakjes. De machine gaat aan, alles gaat automatisch, je hebt geen keuze. Het programma duurt een uur. Het andere zakje wasmiddel laat ik liggen voor iemand anders. Ik wandel de andere kant op en kom in een bijna luxe restaurant uit. Hier zie ik op de kaart mijn geliefde en gevreesde soep staan, Ton Yam Gai. Het is een hete, zeer hete soep waarbij je spontaan gaat snotteren. Ditmaal wordt hij geserveerd in een prachtige vulkaanpan. Het ziet er spectaculair uit. Ik schep de kip en groenten eruit in een kommetje, rijst erbij en een klein beetje soep. De soep zelf is mij té pikant. De kip hebben ze (het hele beest) met een hakmes in stukjes gekliefd, overal zitten stukjes bot in. Ze gaan hier goed met pepers hoor! Na het eten stop ik de was in de droger, die gaat er twee uur over doen. Ik ga terug naar mijn hok en doe wat sociale zaken. Uiteindelijk is de was droog, nou ja, zo goed als. Ik neem het hele boeltje mee zodat het op mijn bed kan uitwasemen. Het is inmiddels donker, de tuin van het complex ziet er best aardig uit. In twee grote waterplantenbakken zitten twee kikkers tegen elkaar op te kwaken, Ik zie er maar eentje. Zie je hem ook? Morgen op pad naar het park, ik ben benieuwd.