18-02-2026 Laatste dag Hoi An

Ik heb weer goed geslapen, wordt 's nachts een keer wakker van heftige regen. Nou ja, alles moet wel mooi groen blijven, toch? Het ontbijtlokaal kan ik nu prima alleen vinden, alleen vind ik het ontbijt nog steeds niet denderend. Een goed bord fruit maakt het wel weer aardig. In de tuin van dit complex staat van alles te bloeien en te vruchten. De stekelige vruchten die hier groeien hebben al snel het formaat van een voetbal. Rustig aan maak ik een plannetje voor vandaag. Omdat geocaches vaak geplaatst worden op interessante plekken besluit ik er een paar te doen, eens kijken wat de dag brengt. Met de bergrit nog in gedachten en de regen van vannacht en het wat bewolkte weer besluit ik een regenjas mee te nemen. Smeren hoeft dan niet, natuurlijk. Ik ben net op pad als ik in een stralend bakkende zon rijd. Ik denk dat ik iets niet helemaal heb doordacht of gesnapt. Ik had natuurlijk ook de smeerfles even in de brommer kunnen leggen. Nou ja, nooit te oud om te leren, toch? Ik rijd naar de eerste cache, die ligt aan de buitenkant van een oud tempelcomplex To Dinh Van Duc. In het logbriefje heeft de olijke Chinese mede-cacher een boodschap voor mij achtergelaten! Ik stuur haar via de app een berichtje terug, dit is te leuk. Het tempelcomplex is oud maar wordt best druk bezocht. Veel mensen staan of zitten te bidden. In een vijversloot zwemmen enorme koi's. Al met al best een serene en mooie tempel. De reis gaat verder. Over een andere cache in Hoi An lees ik dat deze al een tijdje wordt vermist, daar rijd ik dus niet heen. Ik rijd naar Danang, waar caches liggen in de Marble Mountain. Dit zijn 5 bergen van grotendeels marmer, ze zijn vernoemd naar de 5 elementen die ze hier kennen. Alleen "water" is toegankelijk voor bezoek, de anderen zijn afgesloten voor het gewone volk. Beneden is het een grote chaos van souvenir-tentjes die bijna allemaal hetzelfde verkopen. Er zijn ook winkeltjes die marmeren beelden verkopen in soorten en maten. Ik zie één beeld dat ik wel mooi vind, maar dat weegt me teveel en het is eigenlijk ook wat te groot. Ik laat het lekker staan. Voor een toegangskaart betaal je 40K, als je niet de eerste 186 treden wilt klimmen kan je voor 15K met een lift. Bijna iedereen doet dat, ik uiteraard ook, dus het duurt een kwartiertje voordat de wachtrij is opgehesen en ik in de lift mag. De eerste186 treden zijn dus uitgespaard. Nou, veel maakt dat niet uit, want voor elk van de vele grotten moet je weer onregelmatige treden op en af. Ik vind de eerste cache makkelijk, die is dus binnen. Het zijn veel prachtige grotten, groot en klein, met elk weer beelden erin. Uiteraard zijn die van marmer. Ik bezoek een aantal grotten, laat door een oude dame een glas vers sinaasappelsap persen en besluit dat het voldoende is geweest. Mijn voeten moeten ook de rest van de dag nog mee. Voor de lift naar beneden moet je weer een kaartje van 15K kopen, maar dat is een no-brainer. 186 treden naar beneden is me nu echt teveel, het is voor de knieën en bovenbenen ook nog eens zwaarder dan omhoog klimmen. Ik weet eenmaal beneden aan een wel heel vasthoudende verkoopster te ontkomen door aan het einde van de winkeltjes een ander paadje naar buiten te nemen. Daar loop ik door een houtzagerij waar pallets worden gemaakt. Het zijn natuurlijk geen Europallets, maar ze voldoen vast prima. Ik besluit dat ik het hier voor vanmiddag wel even genoeg vind. Een volgende cache ligt in de fundamenten van een oude rug. Het is even zoeken, maar net behulp van wat foto's vind ik 'm toch. Onder de oude brug is een slaapplaatsje ingericht. Het is nog een uur naar huis rijden, daar krijgen de voeten even rust. Ik app met de verhuurder van de brommer, om te weten tot hoe laat hij open is. Dat blijkt tot 21.00 te zijn, geen haast dus. Alle tijd voor wat sociale zaken op de pc, de rest van de wereld is er tenslotte ook nog. Rond half zeven merk ik dat ik na het ontbijt nog niet heb gegeten, het wordt eens tijd. Ik bedenk dat ik de brommer ga inleveren en daarna doorloop naar de nightmarket om daar wat te eten. Naar huis kom ik vast wel weer. Na het inleveren van de brommer krijg ik een biertje aangeboden. Op de stoep van het bedrijfje zit een kring mannen, eentje is stukken varken aan het barbecueën, er wordt voor mij een plastic stoeltje aangeschoven. Een van de gasten daar zit op een stevige houten stoel, het blijkt een jongen te zijn uit Zuid-Korea die door Azië aan het reizen is. Hij is kogelrond en lijkt een beetje op Kin Jung Nog-wat uit Noord-Korea. Een aardige vent, die ook nog eens verstaanbaar Engels spreekt. Ik hoop dat hij van mij hetzelfde denkt [e-1f914] Het aanbod van in stukjes gehakte ribben van de grill sla ik even af. Later loop ik richting nachtmarkt. Op een brug bewonder ik allerlei bootjes met mooie lantaarns waarmee je een rondvaart kan maken. Het is best sprookjesachtig. Ik stap naar binnen bij de Tiger Tiger Bar om wat te eten. Het worden garnalen met cashewnoten, lekker. Hierna moet ik dus weer naar huis. Voordat ik de kans heb om een Grab te boeken staat er op de brug een oude man met een brommertje en heel weinig tanden. Of hij me kan thuisbrengen, vraagt hij. Met behulp van mijn telefoon en iemand die kan lezen wordt mijn adres aan hem uitgelegd. Ik stap achterop, hij geen helm, ik geen helm. Het zal wel goed zijn. Hij brengt me in 20 minuten keurig voor de deur en vraagt natuurlijk een veel te hoog bedrag, dat heb ik niet van tevoren met hem afgesproken. Ach, het is nieuwjaar en ik maak zijn dag weer goed. Eenmaal op hok is het tijd om even te ontspannen en alvast de bagage voor morgen een beetje in te pakken. Om 0800 staat dan mijn transport naar het vliegveld klaar, zodat ik naar Saigon kan vliegen. Maar eerst nog dit verhaal schrijven, de wekker gaat morgen wel vroeg, maar dat moet dan maar. Noblesse oblige. Morgen schrijf ik vanuit het zuiden, tot dan!