14-02-2026 Op reis naar Hué

Ik heb gisteren nog even ge-video-whatsappt, een wodka-borrel gepakt en daarna heerlijk geslapen. De wekker gaat om 0700, ik heb een pick-up om 0900. Ontbijt ditmaal met beef noodle soup, ik kan wel wennen aan een warm en hartig ontbijt. Vers fruit en een yoghurtje erbij, koffie, de dag kan beginnen. Ik sjouw mijn lichte bagage de trap en de helling op, de zware tas laat ik staan. Die wordt door iemand met een elektrische buggy opgehaald. Bij de receptie mag ik 1.235.000 VND afrekenen voor biertjes, koffie en twee uitstekende maaltijden. Voor 4 tientjes geen klagen. De chauffeur is er, ik word met een Mitsubishi SUV naar Hue gebracht, een dikke 200km weg. Mijn bestemming, Asia Hue Hotel, lijkt op Goegel Meps een betonnen toren, we gaan het zien.Onderweg lijkt het wat overdreven dat de routeplanner ruim 3 uur aangeeft, want we rijden op een snelweg. Tot mijn verrassing is op grote delen daarvan de max. snelheid op 50 gezet en daar houdt iedereen zich keurig aan. Dan snap ik die tijd wel ... Het landschap onderweg is links vlak, daarachter ligt de kust. Rechts bergen op de achtergrond met in het zicht eerst veel bossen en later meer akkers met groenten en uiteraard rijst. We dalen best een stuk, want zo af en toe mijn oren klaren is nodig. Ik vraag of de chauffeur even kan stoppen voor "toilet" als ik anderen in een brede berm heb zien stoppen om te plassen. Hij zoekt een leuk plekje uit en we staan, opgepaste afstand, allebei in de goot te wateren. Hij neemt gelijk een paar trekken van een sigaret, tijd wordt goed benut. We rijden weer verder, nog ruim een uur. Uiteindelijk komen we in Hué aan. Het hotel ligt middenin een uitgaanswijk en is veel sjieker dan ik had vermoed. Een prachtige lobby (wel weer 20 treden omhoog) en op de 6e verdieping een fraaie kamer met wasruimte en een aparte badkamer met bubbelbad, toilet en een urinoir. Zo kan je als stel gezellig samen plassen, als je tenminste geen v/v koppel bent. Ja hoor, reken het maar even na. Ik installeer me in deze fraaie ruimte. Dat betekent grote tas open op een plek waar ik niet hoef te bukken, laptopje uit de tas en op de wifi. De kleine tas met daarin het beeldje kan gewoon dicht blijven. Ik heb inmiddels weer voldoende was verzameld en laat die ophalen door housekeeping. Ik kan het op straat ook ergens inleveren of zelf doen, maar ik heb even geen zin in het gezeul. Ik kijk even rond op de 7e verdieping waar het restaurant, de rooftopbar en een zwembadje te vinden zijn. Daarna ga ik de straat op, ik heb alweer genoeg gezeten. Het traplopen gaat best goed, de meeste sores van mijn linkerbeen lijkt voorbij. Ik loop door de wijk, overal restaurants en winkeltjes. Ik kom een leuk Oostenrijks stel tegen uit het vorige hotel. Ze zitten te lunchen en vragen of ik er bij kom zitten. Ik eet ook even lekker en gezelliger dan in je eentje. Ik zie ook de uitgaansgelegenheid Brown Eyes waarover ik heb gelezen. Ik steek een lange brug over de brede Perfume River over. Als ik daarna rechtsaf sla kom ik op de meest chaotische markt tot nu toe. Iedereen lijkt op de brommer door de paden te willen, het is absolute wanorde. Uiteraard wel weer een palet van kleuren en geuren, met bloemen, fruit en groenten. Ik probeer (op verzoek, ik ben niet zo'n kokkie) een platte houten etensvijzel te kopen maar die hebben ze niet. Dat gaat over. Een uur of drie later ben ik met takspootjes weer in mijn kamer. Ik heb wat biertjes gekocht en ik sla er eentje naar binnen. Even bijkomen en wat babbelen via internet. Daarna toch maar weer naar buiten, want er moet maar weer eens gegeten worden. Ik vind een goed uitziend en druk restaurant. Drukte bij local food is meestal wel een goed teken. Bovendien staat er geen muziek aan, dat is voor mij altijd fijn. Veel tenten hebben een dikke dreunende bas aanstaan, daar zitten veel jonge locals en backpackers. Ik eet weer heerlijk en loop nog een rondje. Tijd voor de kamer. Ik probeer aan mijn verhaal te beginnen maar mijn lampje gaat uit. Ik ga even liggen en val direkt in slaap, ondanks de herrie door de open balkondeur. Een uurtje later word ik weer wakker, het gaat weer. Ik schrijf mijn verhaal en vind de foto's erbij. Nu is het tijd voor een borrel en een nachtje slaap. De balkondeur gaat dicht en de herrie blijft buiten. De stappenteller stond toch weer stiekem op 14.500, dat verklaart die takspootjes. Tot morgen.