08-02-2026 Onderweg naar Mai Chau

Vandaag is grotendeels een reisdag. Waar de stappenteller gisteren op 16.100 stond, zal dat vandaag vast lager zijn. Om 07.45 word ik opgehaald in de lobby van Golden Rooster. Ik zal hier op 11-2 weer een nachtje slapen. Het regent al als ik wakker word en dat houdt niet op.

We vertrekken op weg naar Duong Lam voor een bezoek aan een heel oud stukje van dit dorp. Op de parkeerplaats staat een schattig autootje dat ik de lezer niet wil onthouden. Het merk is Vinfast, het Vietnamese automerk dat van alles maakt, van fietsen tot en met grote auto's en bussen, maar allemaal elektrisch. Het dorpshuis gaat terug tot 1649. Het is imposant om te zien dat zo'n oud gebouw nog steeds dezelfde dorpsfunctie heeft, zowel binnen als op het plein ervoor, waar op dat moment een muziekclip wordt opgenomen. Binnen ritselt het van de symboliek. Flamingo's staan op schildpadden De flamingo verbeeldt de hemel, de schildpad de aarde en een lang leven. De symbolen op stokken zijn van staffunctionarissen, zoals de militair, de burgemeester, de secretaris, de dokter, enzovoort. Ze staan hier op die manier al eeuwen. Uiteraard is er ook een altaar.

We lopen verder naar een tempel. De waterput wordt niet meer gebruikt, maar vroeger voor het badderen, de mannen overdag en de vrouwen 's nachts in het donker. Een mooi gemotoriseerde grill staat op straat te draaien en te roosteren. In de voorhof van de tempel die we daarna bezoeken staat een pompelmoesboom, voor velen van ons ook bekend als grapefruit. Ik had die nog nooit aan een boom gezien. De tempel staat vol met Chinees aandoende beelden. Geen klatergoud, maar donker hout, een sikje en een snor. In het zuiden van Vietnam lijken ze meer op wat wij kennen als de "happy Buddha", die kale met die ronde buik (ja, ik heb een spiegel). De offers die worden neergezet zijn altijd in een oneven aantal, dus drie lagen doosjes chocolade, 5 grapefruits of dergelijke. Die zijn er voor het voeden van de geesten, die tenslotte ook mens zijn geweest. Uiteraard eten die geesten dat niet, de monniken geven het na verloop van tijd weg in het dorp.

De lunch is in het huis van meneer Huyen, hij is de 12e generatie die in dit huis woont. Hij is een gepensioneerde literaire verslaggever van een krant in Hanoi, een markante man. Zijn grootvader sprak Frans en dat kan hij zelf ook nog een beetje. We eten heerlijk en ik geniet van de prachtige tuin. Hr. Huyen maakt al 40 jaar sojasaus die redelijk bekend is. Grote potten vol staan in de tuin te fermenteren (en te stinken). Het is niet mijn smaak. In de zomer duurt dat proces een maand, in koelere tijden wat langer.

We rijden verder naar Mai Chau, dat is nog een paar uur. Onderweg maken we een sanitaire stop bij langs-de-weg-winkels van mensen van de Hmong tribe. De Hmong leven al meer dan 1000 jaar in China, Cambodja, Laos, Thailand en Vietnam. Ze hebben hun eigen cultuur en taal, maar spreken hier uiteraard ook Vietnamees. Ik vind het elegante vrouwen, mooier dan de gemiddelde Vietnamese. We zitten op kleine krukjes rond een vuurschaal, voor de warmte en omdat er wat te knabbelen is. De Hmong hebben bedacht dat als je rijst en wat water in een bamboestok propt, dat je dat makkelijk kunt meenemen als je op reis bent. Je hoeft alleen maar een vuurtje te maken en die bamboe erop te leggen om de rijst te koken. Geen pannen en andere spullen nodig. We krijgen alle drie een stukje van die staaf rijst en een stuk geroosterde maiskolf. Op de weg in andere richting rijden talloze auto's voorbij met grote bossen kersenbloesemtakken op het dak, versiering voor het nieuwjaarsfeest. Dichtbij de eindbestemming hebben we vanaf een hoog punt een mooi uitzicht over het stadje Mai Chau. Het is een stadje waar voornamelijk Thai wonen, net zoals dat in het buitenland Nederlandse emigranten vaak bij elkaar wonen. De eco-lodge ligt echter om het hoekje van de berg en is niet te zien. De vele rijstvelden zijn natuurlijk wel te onderscheiden. De witte plastic bogen op de rijstvelden beschermen "baby rice" tegen vogels en andere gevaren tot ze groot genoeg zijn. Hierna worden ze in de velden uitgezet.

De eco-lodge is een welkome verrassing. Een prachtige kamer (met airco die gelukkig ook kan verwarmen), vanaf het balkon een fijn uitzicht over rijstvelden. Ik heb nogal wat nieuwsgierigheid geproefd naar het beeldje dat ik heb gekocht, dus ik pak het maar eens uit. Zo mooi krijg ik het nooit meer ingepakt, maar het zit op reis wel goed beschermd. In het restaurant wordt prachtig eten geserveerd. Ik kies voor soep en gegrilde garnalen die heerlijk smaken. Een bailey-koffie als toetje gaat er prima in. Het is tegen tienen als ik dit zit te tikken. Na een paar korte nachten ga ik het niet laat maken. Morgen lever ik hier mijn was in en om 09.30 ga ik fietsen met de gids. Vandaag is de stappenteller gespaard, "slechts" 7.500 stapjes. Tot morgen!