13-02-2026 Grotten en grotten

Ik geniet van een lekker, gezond en voedzaam ontbijt, kippensoep met noedels. Van mij mogen ze witte toast met jam afschaffen en omruilen voor dit! Ik ben op tijd bij de weg, maar krijg ook al een appje dat de tour op mij staat te wachten. Ik ga vandaag met een groepje anderen mee op grottentocht. De Rotturdammurts die ik twee dagen geleden ben tegengekomen zitten er ook bij. Verder langs de route raken we compleet met jongelui uit Duitsland, Denemarken, Frankrijk en Zwitserland. De gids stelt zich voor, haar nickname is Chocolate, die van de chauffeur is Buffalo. Beter te onthouden dan de echte namen. Buffalo toetert bij alles wat hij wil passeren of wanneer hij het verder nodig vindt. Na een tijdje komen we bij Paradise Cave. Voorbij de ingang van het park stappen we in een elektrische buggy die ons verderop brengt. Hier begint een zigzaggende betonnen helling van een kilometer die ons naar 140 meter hoog brengt. Da's dus een helling van gemiddeld 14%. Mijn kuiten hebben het zwaar, ik kom uiteindelijk 100 meter achter de rest aan, maar ik haal het uiteraard wel. Als we de ingang van de grot betreden wacht een heerlijke verrassing, we gaan trappen af naar beneden! Het zijn veel, veel trappen en het is geen pretje voor mijn slechte been. Stijgen gaat aardig, maar de trap af is niet fijn. Uiteindelijk natuurlijk wel beneden aangekomen. De grot is enorm !!!!! Mooi aangelegde paden leiden ons langs stalactieten die groter zijn dan kerkorgels en stalagmieten van 5-10 meter hoog. Als je nagaat dat een stalactiet per jaar maximaal 0,01 millimeter groeit, dan heeft dit enkele miljoenen jaren van constant druppen geduurd. Heel indrukwekkend. In de zomer, als het regentijd is, stijgt het riviertje dat hier nu klein doorheen stroomt met zo'n 3 meter. Dan is de grot soms een paar dagen niet eens te bezoeken totdat het water weer is gezakt. De grot is op sommige plaatsen wel 40 meter hoog en soms zo'n 80 meter breed. Het is nauwelijks op een foto te vatten, behalve als je er de trappen of mensen bij ziet voor de verhoudingen. Het is de grootste droge grot van Azië (ruim 31 kilometer lang) en hij is pas begin van deze eeuw ontdekt en voor publiek geopend in 2013. Er loopt ook een groepje rond met watersandalen en een helm met lampje, Dat zijn avonturiers die in plaats van onze kilometer invasie veel verder gaan, op een toch van 7 kilometer, met kajakken en zwemmen erbij. Vroeger had ik dat graag gedaan, maar die tijd is geweest. Naar de uitgang is weer een aardig stuk trap op, dat gaat aardig. De optrede is beperkt, dat loopt op zich prima. Bij de uitgang van de grot moeten we uiteraard weer de afdaling maken naar grondniveau. Daarvoor hebben ze voor de terugweg een lange trap gemaakt die de hele afdaling doorgaat. Ik pas ervoor, ik loop wel weer over het hellend talud naar beneden. Omdat ik denk dat we elkaar allemaal weer bij de parkeerplaats gaan ontmoeten vergeet ik dit even tegen Chocolate te zeggen. Foutje. Ik kom bij de buggyplaats aan, daar zie ik geen groep. Ik ga met een buggy naar de parkeerplaats, geen groep. Na een tijdje stuur ik een appje naar de touroperator Helen, of zij de gids kan benaderen. De gids heeft de lijst met onze telefoonnummer is het busje laten liggen, de chauffeur neemt de telefoon niet op, zij krijgt mijn nummer van Helen en alles komt goed. My bad!! We rijden 2 minuten, dan stappen we even uit in het dorp waar Chocolate woont voor een borrel rijstwijn (sake). Lekker spul met een handje pinda's erbij. We rijden verder naar de lunch. Die is niet zo dramatisch groot als eerdere lunches, we zitten per 7 man om een tafel die wordt vol gezet met lekkere dingen. Na een lekker koude coffee-coconut rijden we door naar ... alweer een grot. Dit in de Phong Nha Cave, waar we niet van die enorme trappen hoeven te nemen. We stappen namelijk in een soort stalen gondel, 12 man per bootje. Uiteraard weer een zwemvest aan, het zij zo. De diesel-hakkepuf-motor wordt met de hand aangeslingerd en we varen een half uurtje naar de ingang van de grot. Daar gaat de motor uit. Het dak wordt naar achteren geschoven zodat we opeens een cabrio hebben en uitzicht naar boven. Dit is allemaal slim uitgedacht. Een tanige dame voorop en de schipper achterop hanteren elk eer wrikriem om ons een kilometer naar binnen te varen. Ergens lopen we aan de grond en ze zijn wel 10 minuten bezig om ons weer vlot te krijgen. We geven ze applaus. Deze grot is ook heel mooi, maar niet zo indrukwekkend als de vorige. Voordeel wel is dat we rustig kunnen zitten. Aan het einde keren we om en maken de terugreis tot bijna het einde. In de grot stappen we uit om naar buiten te wandelen naar de aanlegplaats. Op die manier heeft de schipper tijd om terug te varen en het dak weer te sluiten. Het betekent voor mij wel weer een aantal trappen, maar die zijn uit te houden. Buiten zie ik hoe van een stuk suikerriet sap wordt geperst. Ik heb het (nog) niet geproefd. We stappen weer in de boot die ons in een half uurtje bij het busje brengt. Hier en daar worden mensen gedropt bij hun verblijfplaats, ik kom ook aan de beurt. Eerst maar even een biertje op het terras, dan naar mijn bungalowtje om wat uit te rusten. Rond half acht ga ik maar weer eens eten, ik veroorloof mij een uitspatting: Australian Steak, kost wel een tientje. Hij is wat te veel doorbakken voor onze voorkeur, maar hij smaakt prima. Ik neem nog een koffie mee naar mijn kamer en schrijf dit verhaal. De stappenteller staat stiekem toch weer op 11.000 en daar zaten best weer veel verticalen bij. Morgenochtend alleen transport, daarna begint een serie voor mij vrije dagen vanwege het nieuwjaar. Ik ga wel zien hoe ik die invul. Tot morgen!