17-02-2026 Natte bergen

Voor vandaag heb ik plannen. Goed geslapen, tot best laat. Maar eerst ontbijten. Gisteren bij het inchecken hoorde ik al dat het ontbijt ergens aan de andere kant van de weg zou zijn. Ik vraag het dus maar even na. De jongedame loopt een meter of 50 met me mee en laat me dan door een soort huis in aanbouw lopen. Aan het einde daarvan begint een pad langs een vijver en daar doemt een tweede, grotere vestiging van Hoi An Eco Lodge op, met een enorme ontbijtzaal die ook al aardig vol zit. Het ontbijt is redelijk, niet meer dan dat. De gefrituurde kip zit in een keihard jasje van broodkruim. De paddenstoelensoep is wel lekker. Wat fruit toe voor de vieze mientjes, dan is het weer goed voor vandaag. Terug naar de kamer, ik wil vandaag een doel uitzoeken. Onderweg zie ik in een tuin wat kippen lopen, waarvan 1 haan waarover ik heb horen vertellen. Het beest lijkt wel elefantitis te hebben, maar dit ras hoort zo, is erg duur en zeer populair. Het doel wordt bepaald, het wordt de Golden Bridge (zonder Gate) op een 50 km afstand. Best een stukje op de brommer, de planner zegt bijna 2 uur. Rond een uur of 11 ga ik op pad, het is lekker weer, niet te warm. Ik heb vandaag natuurlijk wel anti-zon gesmeerd, want ik ga tenslotte een dagje brommeren. Hmmm... dat ging dus de vorige keer mis [e-1f914] Onderweg wil ik nog een tankstation zoeken, maar ik zie iets veel leukers, een jongedame die met een ouderwets kijkglas je brommer tankt. Daar houd ik wel van, zo ken ik dat nog van vroeger van de mengsmering voor tweetakt. Authentieker dan zo'n eiland met pompen op een rijtje. De benzine kost bij haar ongeveer een euro per liter, ik laat 'm lekker volgooien, 3,5 liter gaat erbij. Bij een verbruik van 1:40 ga ik dus een heel eind komen, ik denk dat er nu zo'n 5 liter in de voorraad zit. En dapper door! Een stukje "snelweg" schiet lekker op. Als de snelweg in mijn richting is afgesloten neem ik, geleid door Goegel, een weg binnendoor, door wat kleine dorpjes. Dat is natuurlijk veel leuker. Een eind later kom ik weer op de snelweg uit, die het daar wel weer doet. In de verte doemt een bergketen op, daar moet ik heen. Het is daar wel erg bewolkt maar ik strijd moedig verder. Op een gegeven moment is het nog 19 km en de planner zegt: nog 50 minuten. Da's best interessant, want dit Hondaatje haalt toch met gemak de 90. Ik begin bijna aan de laatste km's als het begint te regenen. Natuurlijk heb ik geen jas bij me en het wordt verderop in de lucht alleen maar donkerder. Ik kijk even op Meps wat dat laatste stukje is, dat was best leuk geweest. Op mijn ingesmeerde armen geeft elke druppel gelijk een soort witte verfvlek, dat zal de werking zijn op dat spf-50 materiaal. Ik besluit om te draaien, want het lijkt er niet beter op te worden. Op mijn gemak rijd ik de droogte weer in. Ik zie wat anderen doen met dat stukje afgesloten weg: gewoon spookrijden op "mijn" rijbanen, zowel met auto's als met brommers, dat kan allemaal hier. Ik neem een alternatieve route door Danang naar huis, ik heb tijd genoeg. In de lodge eet ik een lekkere lunch, zoals wel vaker een noodle soup chicken, gewoon heerlijk. Ik neem tijd voor wat sociale zaken via internet, Nederland is nu tenslotte ook eindelijk wakker. Ik zie ook dat ik in Danang nog wat geocaches had kunnen doen. Morgen wil ik er nog drie doen in Hoi An, eens kijken of ik nog verder kom. Morgen is het ook weer tijd om aan het einde van de dag de brommer in te leveren. Dan pak ik een Grab naar huis, dat werkt prima. Ik tuf naar de Old Quarter van Hoi An, daar is gelukkig op deze nieuwjaarsdag wel van alles open. De plek waar ik mijn brommer parkeer kost me 10K, hij wordt door een familie bewaakt en uitgebaat. De toeristen-kopen-toch-alles-markt draait op volle toeren. Ik scoor een bagageriem (mijn vorige is kapot gegaan), een gouden zwaaiende poes en, jawel, de verplichte koelkastmagneet. Ik heb zelf al drie zwaaiende dingen in mijn keukenraam staan, die komen uit het huis van mijn vader. Deze poes is voor iemand anders. Helemaal aan het einde van de markt, aan het weggetje langs het water, schuif ik binnen in een restaurantje waar alleen Vietnamezen zitten. Ik eet er een heerlijke garnalenschotel en geniet van een Tiger Beer. Kinderen worden in dit land op handen gedragen, maar ze mogen ze zelf ook uit de mouwen steken. Een heel kleintje komt met een stralende glimlach mijn biertje brengen en even later zie ik haar op een kruk klimmen om tafels te poetsen. Een oud vrouwtje komt langs met zakjes pinda's. Ik koop er twee van haar voor 60K. Zij moet er van leven en ik lust 's avonds wel een snackje bij de borrel (tijdens dit schrijven dus). Bij het afrekenen van het eten vraag ik hoe oud dat kleine meisje is, ze blijkt 7 jaar te zijn. Op het water drijven veel papieren lampionnen met een kaarsje erin. Ik probeer ze te filmen, maar het is eigenlijk te ver weg. Ik doe nog een rondje markt en tuf dan weer in een half uurtje naar huis. Tijd voor kalm aan, borrel, pinda's (smaken lekker, vers gebrand) en een stukje schrijven. Ik ga morgen verder, dat wordt mijn laatste dag in Hoi An.