19-02-2026 Vliegen naar Saigon

Het is vandaag reisdag, ik daal verder af naar het zuiden. Om half zeven de wekker, om 0700 ontbijt met vooral fruit. Ik doe een determinatie van die enorme vruchten in de ontbijttuin: Nypa fruticans, ook wel bekend als 'Attap Palm' (Singapore), 'Nipa Palm' (Filipijnen), en 'Mangrove Palm' of 'Nipah palm' (Indonesië, Maleisië), 'Dừa Nước' (Vietnam), 'Gol Pata' (Bangladesh) of 'Dani' (Myanmar) is de enige mangroveplant onder de palmen. De palm heeft een horizontale stam die onder de grond groeit. Slechts de bladeren en bloemen komen boven de oppervlakte uit. De bladeren kunnen tot zo'n 9 m hoog kunnen worden. Zo, dat is weer een stukje Wiki-kennis erbij. Om 0745 komt mijn vervoer naar het vliegveld aan. Ik heb al afgerekend en uitgecheckt, dus we kunnen op pad. De chauffeur snuift en gorgelt voortdurend, hij is snipverkouden. Nou ja, hij rijdt. Inchecken duurt bij elkaar een uurtje, de rijen zijn eindeloos. Ik vlieg met een Airbus 321, een bescheiden toestel. Nu een moeiteloos uurtje wordt de landing ingezet. We krijgen vanuit de cockpit te horen: 34 graden. Da's andere koek dan de soepele 22-24 graden in Hoi An. Mijn bagage is er vrij rap dus ik kan op zoek naar mijn vervoer. Buiten is het echt warm. Uiteraard staat er weer iemand met een briefje met mijn naam erop, dat gaat eigenlijk altijd goed. De rit naar het hotel is soepel, Saigon is een grote stad maar heeft ook brede doorgaande wegen. Tegenwoordig heet de stad eigenlijk Ho Chi Minh City, maar Saigon wordt ook nog veel gebruikt. Het hotel bestaat uit twee gebouwen die alleen op BG en op de 8e met elkaar zijn verbonden. Het is dus zaak om in de goede (voor mij de achterste) lift te stappen. Mijn kamer krijgt een "voldoende". Achter een groot gordijn blijkt een raam uit te kijken op de koker tussen de twee gebouwen, da's dus niks. Een klein raampje heeft wel "uitzicht" maar daar zal ik niet verder over uitweiden, zie de foto. De badkamer is een beetje bijzonder in afwerking, maar voldoet waarschijnlijk prima. Voor een drukke wijk in een grote stad is dit een prima kamer. Ik pak wat uit en ga de stad verkennen via enkele geocaches. Een ervan zou ik moeten loggen met een foto van mijzelf voor het operagebouw. Daar is een mega podium voor gezet vanwege de nieuwjaarsfeesten. Dan maar een foto van dat podium, ik lees dat meer mensen dat hebben gedaan. Ik loop verder de stad in, waar van alles te doen is op afgezette straten. Ik buig af naar de volgende cache, die is bij het enige bouwwerk van Eiffel (van die toren) in Azië. De cache ligt mooi verstopt in het onderste deel van de brug. In het logboek staat mijn Chinese vriendinnetje die hier vandaag ook is geweest. Er zijn jongetjes in het water aan het springen vanaf de brug. Best hoog ook nog. Ze willen "looking money for camera" maar ik vertel dat ze vanavond beroemd zijn op televisie. Zo tegen een uur of zes begin ik wat trek te krijgen, het ontbijt was het laatste. Ik scoor weer een heerlijke hartige soep, de Pho Chicken. Terug op mijn kamer gaat de airco weer aan zodat ik een beetje kan afkoelen en opdrogen. Daarna gaat het richting Walking Street (Bui Vien) om het uitgaansleven te bekijken. Het is een oorverdovende kakofonie van kroegjes en restaurants waar de muziek op 200 staat. Ik drink er een biertje om mensen te kunnen kijken. Ik kan een uurtje tegen de herrie. Net om de hoek eet ik even wat loempia's met een glas kokos-koffie erbij. Ik stap achterop een brommertje om me naar huis te laten rijden, de 15.000 stappen zijn voor vandaag genoeg geweest. Ik doe nog even wat sociale zaken en schrijf dit verhaaltje. Al met al toch weer een volle dag. Morgen zien we verder ...