12-02-2026 Vliegen naar Dong Hoi

Het is wel errug vroeg hoor, 05.00 wekker. Met wat moeite krijg ik de ogen open. Even de mail kijken, opfrissen en de grote tas inpakken. Beneden staat een breakfast box voor me klaar. Ik pak een bak koffie. Een koppeltje zit in het restaurant, zij slaapt, hij doet een spelletje op de telefoon. De keuken is volop in bedrijf, de bellboy zit voorover in een stoel te pitten. Na de koffie meen ik de bus te herkennen die buiten staat. Het is de vertrouwde, zelfs Mr. Long is er. De bellboy wordt door de manager lady met een flinke pets gewekt om mijn twee tassen naar de bus te brengen. De rit naar het vliegveld duurt zeker een half uur. In Hanoi is het leven allang begonnen. Het ritselt alweer van de brommers, fietsen, auto's en voetgangers. Kleine handelaars kopen bloemen in bij grote kramen en vrachtauto's. Klaar voor weer een dag wat eten verdienen. De volgepakte brommers zijn soms breder dan een auto. Dozen, plastic tassen, alles wordt eraan geknoopt en gehangen. Op het vliegveld eerst de tassen inchecken bij de businessclass balie. Dan pascontrole en door naar de businesslounge. De anderhalveliterfles water in mijn handbagage kan gewoon blijven, geen paranoïde Amerikaanse regeltjes hier. Dat is reizen in stijl hoor. Die breakfast box was niet nodig geweest, een feestelijk buffet staat ter beschikking. Ik maak een combi met boxbrood, boxeitjes en, jawel, roomboter en kaas. Gerookte kip ligt op me te wachten, het is een mooi ontbijt. Mijn vlucht is vertraagd, maar dat is prima. De koffie is hier weer heerlijk, ik zit mijn tijd wel uit. Dit eerste stukje is alvast in de ochtend getikt, nu ik de sfeer nog in mijn hoofd heb. Later verder …

De vlucht van een uurtje is soepel, hoewel we pas om 1015 vertrekken. Er staat kennelijk een behoorlijke wachtrij voor de startbaan. Ik zit businessclass, wat een brede stoel en veel beenruimte oplevert. Ik zou er aan kunnen wennen. Sapje erbij, koffie in een gewoon kopje met schotel, het is allemaal net wat luxer. Mijn Vietnamese buurmeisje kan gewoon in kleermakerszit in die stoel. Na de landing probeert iemand 3x een rijdende trap tegen de voorste deur te plaatsen. Uiteindelijk blijkt dat na de landing een troep bijen bij die deur is gaan zitten. Het komt er op neer dat ik als laatste het vliegtuig door de achterste deur kan verlaten. Lopen gaat wel, maar traplopen is zacht gezegd niet fijn door de spierpijn. Onderaan de trap staan ook nog twee mensen de bijen weg te zwaaien, wat ze natuurlijk beter niet kunnen doen. Rond de bagageband staat het helemaal volgepakt met trolleys en mensen, ik kom er echt niet in de buurt. Als ik mijn bagage zie aankomen vraag ik 2x aan iemand voor in de rij of hij de "red bag" wil pakken. Die wordt dan naar achteren doorgegeven en zo kom ik nog best snel uit. In de hal staat een chauffeur te wachten met een bordje met mijn naam erop. Het klopt allemaal weer. We rijden een half uurtje en opeens zijn we bij Phong Nha Lake House Resort. Een gast van de receptie maakt een foto van mijn paspoort (dat doen ze hier allemaal) en komt dan naast me zitten vertellen hoe men in Vietnam groot fan is van het Nederlandse voetbalteam. Hij noemt een paar namen die ik kan ontcijferen, ik weet er zelf ook wel een. Het zal mijn geluk niet zijn als de bungalows (ik krijg nummer 9) onderaan een schuin betonnen talud met ligt met ook nog wat traptreden. Het is een mooie bungalow aan het meer, dat groter is dat je op het oog zou schatten. Op de kaart zie ik wat er om de bocht nog allemaal aan water is. Het is de hoogste tijd voor een dutje, dus een pijnstillertje erin en een uurtje plat. De kamer is niet donker te maken. Aan de kant van het water hangen prima gordijnen, aan de andere kant zijn drie bovenramen en een deur met glas waar het licht gewoon binnen mag. Nou, ik ben zo vertrokken. Rond half vijf word ik weer wakker, ik had mijn oudemannenslaapje kennelijk nodig. Een half uurtje aan de klets met whatsapp-video, dan wordt het tijd om eens in het restaurant te kijken. Ik bestel, zoals ik gewend ben een Bia Hanoi, maar dat hebben ze hier niet. Hier is het huismerk Bia Saigon, ik ben dus al een aardig stukje naar het zuiden gezakt [e-1f603] De gids had me uitgelegd dat je de bediening altijd op dezelfde manier kunt roepen: "em ơi". Dat geldt overigens alleen als de bediening jonger is dan jij, dat is bij mij geen probleem. Voor het aanroepen van ouderen bestaat een andere kreet, maar die heb ik voor het gemak maar niet onthouden. Ik bestel "Beef Lemongrass" en loempiaatjes als maaltijd. Heerlijk rundvlees, pittig zoet. De totale rekening voor 2 biertjes, een uitgebreid maal en een heerlijke bak koffie is zo'n 13 euro. Op de bon staat 450.000 VND, dat klinkt veel duurder. Ik kijk wat rond in het resort. Er zijn ook familyrooms waar je dus met een heel gezin in kan. Ik denk dat daarin ook meer slaapkamers zijn, ik zie in elk geval ook een aparte woonkamer. Beneden aan het water liggen kajaks klaar die vrij te gebruiken zijn. Ik denk niet dat ik daar aan toekom. Het wordt tijd om mijn verhaaltje af te maken. Morgen staan weer grotten op de rol, ik laat het ervan afhangen hoe mijn been zich gedraagt. Lopen gaat aardig, maar trappen en ander geklauter is wel erg naar. We gaan het zien ...