28-02-2026 Een dagje rijden

Ik vertrek uit Chachoengsao (wie weet hoe je dat uitspreekt?) om verder te reizen richting Thao Lan National Park, waar een paar heel mooie plekken moeten zijn. Aan Goegel Meps zeg ik dat ik snelwegen en tolwegen wil vermijden. Dat levert namelijk leukere routes en uitzichten op en ik heb toch alle tijd, zo zonder programma. Je rijdt door dorpjes en langs kleinere wegen, waar tot mijn verbazing nog steeds mensen met hun kraampje met groenten of fruit langs de weg zitten. Ik ontwaar een groot tempelcomplex en vind de inrit. Er zijn nogal wat tempels, een heel grote, eentje met de current Buddha op lotusblad en eentje met een heilige olifant. Die laatste maakt de uitdaging "Je mag nu zeker niet aan een roze olifant denken" wel heel lastig. Ik ga naar binnen bij de kleinere tempel met het lotusblad. Veel goud en gekleurd en spiegelend glas, zoals zo vaak in dit land. Ik hou er wel van. Als ik boven buiten sta zie ik donkere wolken aankomen. Het uitzicht op de grote tempel is hier wel mooier. Het duurt niet lang of de bui breekt los. Dan gaat hier ook echt de kraan open! Ik vlucht naar binnen en naar een afdak aan de overkant. Onder dat afdak kan ik een heel eind droog lopen tot aan een eettentje. Tijdens die bui heb ik alle gelegenheid voor een ontbijtje. Een lekkere zoute noedelsoep met ballen en stukjes rundvlees. Dat is een mooie manier om de bui uit te zitten. Na het eten (1,25 euro) is het weer droog. Ik wandel richting roze olifant. Het dier is echt gigantisch, daar kan geen porceleinkast tegenop. Langs een grote vijver, waar uiteraard weer vissen worden gevoerd, wandel ik naar de grote tempel. Daar zijn veel mensen bezig met het opscheppen van water van de vloer, het gebouw is kennelijk zo lek als een mandje. Ik loop er op mijn sokken, dus ik ga niet te ver naar binnen. De reis gaat verder over meestal heel behoorlijke wegen. Ik stop bij een marktje om rond te kijken, dat doe ik tenslotte bijna nooit ... Ik koop een kilo mandarijnen en een kilo kleine mango's, samen 2 euro, Ze komen vers van de boom. "Onze" mandarijnen zijn vaak mooi oranje geverfd, deze niet. Ze smaken er niet minder om. Langs de weg zie ik veel boomkwekerijen waar de kluiten gewoon ingepakt bovengronds staan. O ja, verkeerslichten hebben hier bij rood altijd een teller die de laatste 10 seconden aangeeft, bij groen een teller die aangeeft hoe lang het licht nog groen blijft. Niemand hier geeft wat extra gas om de laatste seconden nog te halen, dat zou in Nederland anders zijn! En verdorie, alweer een hoop gezellige marktkraampjes. Ik ben gewoon een sucker voor de geuren en kleuren. Dus ... maar weer gestopt. Zo kom je nergens, o jawel, op de markt. Kijk maar gewoon lekker de plaatjes. Uiteindelijk ga ik weer eens een hotel zoeken, het wordt Chang Roi Resort. Ik boek het online voor 24 euro, ik kies niet de goedkoopste kamer, maar een soort upgrade. Het blijkt een bijzonder gebouw waarbij de kamers met een glazen schuifdeur aan de hal grenzen. Gelukkig kan er wel een gordijn voor! De schoenen moeten buiten blijven, ik krijg slippers van het huis. De kamer is in zijn gekkigheid wel grappig, gelukkig is er wifi. In het boekingsoverzicht stond: wifi in de openbare ruimtes, maar dat blijkt dus mee te vallen. Ik richt het boeltje een beetje in, zet de airco op Full Blast en ga buiten verkennen. Een straatje verderop zit een 7-11 supermarkt waar ze wel chocoladedrank hebben, maar geen biertje. Dat verkopen ze daar gewoon niet. Ernaast staat een soort kraampje waar wordt gekookt. De dametjes spreken geen Engels en hebben geen menukaart. Als eentje wijst naar noedels en wat reepjes rundvlees zeg ik: GO [e-1f604] en ze gaan aan de slag. Ik krijg uiteindelijk ongeveer hetzelfde als bij mijn ontbijt, nu ook weer lekker. Ik mag nu 70B afrekenen, 1,75 euro. Ik koop een biertje bij de hotel-manager-dame en verdwijn uit zicht. Wat sociale zaken en het schrijven van dit verhaal. Het was vandaag overigens 35 graden, drukkend warm. De stappenteller zegt 6.500. Tot morgen weer!