De heenreis.

Vandaag, 3 februari, begint mijn trip. Ik heb gisteren mijn reistasje gepakt, vanmorgen hoeven alleen nog maar de laptop en de telefoon in de handbagage. Omdat mijn hele trip nogal last-minute in elkaar is gedraaid, kome vannacht om 01:15 nog de laatste bevestiging binnen van mijn favoriete Azië reisbureau, Greenwood Travel. Omdat ik niet een moderne digitale nomade ben heb ik mijn e-tickets ook afgedrukt. Ik lees tenslotte ook nog steeds een papieren krant [e-1f60f] De reis kan beginnen. Ik word naar Schiphol gebracht, da's wel luxe. Normaliter ga ik met de trein, dat gaat ook prima, maar in deze kou is een charmante chauffeuse met een warme auto zeer welkom. Ik heb thuis al ingecheckt en heb mijn boarding pass uiteraard ook op papier mee. Op Schiphol hoef ik alleen nog maar mijn bagage af te geven. Na controle van mijzelf en mijn handbagage ga ik door de douane, allemaal self-service. Na de douane geef ik toe aan mijn vaste ritueel, een biertje, ongeacht het tijdstip. Daarna koop ik wat puzzelboekjes en slenter ik langzaam naar gate G3. Daar puzzel ik wat en kijk wat naar het vliegtuig dat wordt geladen. Rond 11.45 start het boarden, om 12.30 vliegen we weg. Ik heb Premium Economy geboekt, wat inhoudt dat ik veel meer beenruimte heb en gratis internet. Ik vind dat voor zo'n lange vlucht wel eens de moeite waard. Ik kom naast een Australische filmstudent te zitten die net 6 maanden in Groningen heeft gestudeerd en nu weer op weg is naar huis. Na een lekker lunch zie ik dat de twee stoelen achter ons vrij zijn. Ik verhuis naar achteren zodat we beiden nog meer ruimte hebben. Heel comfortabel. Ik krijg internet op mijn telefoon niet aan de praat, maar op mijn laptopje wel. Ik kan dus appen en dit stukje reisverslag alvast tikken.

Na toch wel een lange vlucht komen we aan in HongKong. Mijn ruimbagage is doorgelabeld naar Hanoi, daar heb ik dus geen zorgen over. Ik heb hier 1,5 uur de tijd om bij een andere gate te komen. Uiteraard eerst door immigratie, daarna weer door de veiligheidsscan. Alles lukt ruim op tijd. Bij deze korte vlucht vlieg ik gewoon cattle-class. Het verschil is pijnlijk duidelijk. Ik zit wel bulkhead, dus de benen kunnen vooruit, maar de rest is smal en krap. Voor die 5 kwartier kan dat prima. Ik maak een babbeltje met mijn Vietnamese buurvrouw die naast haar eigen taal alleen Duits spreekt. Dat lukt natuurlijk wel. Ze woont in Duitsland en is nu op vakantie naar haar familie. De ruimbagage laat een uurtje op zich wachten, maar verschijnt dan toch. Buiten het gebouw staat een chauffeur te wachten met een bordje "GWT Mr. Han Sjoerdsma". Hij rijd me in een uurtje naar het Golden Rooster hotel in het oude centrum. De dame manager is een topper. Ze regelt van alles, tekent belangrijke dingen op een kaartje en op mijn vraag waar ik een data-sim kan kopen tovert ze een 28-dagen sim uit het bureau en installeert 'm ook nog. Die mag ik afrekenen bij het uitchecken. Ik richt mijn kamer een beetje in en maak daarna een wandeling. Heerlijk, die chaos. Overal toeterende brommertjes en auto's die zich van regels niets lijken aan te trekken. Kleine gespecialiseerde winkeltjes die per straat gegroepeerd zijn. Mode, lasbedrijfjes, souvenirwinkeltjes, allemaal hun eigen straat. Het feest van de herkenning (Thailand) is begonnen, alleen lijkt het hier nog wat rauwer. Ik pin in totaal 6 miljoen Dong, je voelt je hier al snel rijk, Bij elkaar wordt er 208 euro afgeschreven, dus die munt is echt niets waard. Bedragen worden ook aangegeven min de laatste drie nullen, dus zoveel K. Terug op mijn kamer doe ik een dutje van een half uur. De manager heeft op een lijstje aangekruist waar ik eens kan gaan eten. Ik zoek er een uit en wandel erheen. Bun Cha Men wordt het, de specialiteit van deze tent. De loempia's worden buiten voor de deur gebakken, maar ik word op de eerste verdieping bij iemand aan een tafeltje gezet. Dat blijkt een Vietnamees te zijn die in Canada woont en hier op vakantie is. Een gezellige babbel en heerlijk eten! Terug op kot moet ik me er echt toe zetten om mijn verhaal af te maken, ik ben er eigenlijk te moe voor. Toch maar gedaan, waarvan dit schrijfsel het bewijs is. Op tijd erin, jetlag oplossen, morgen een vrije dag in deze leuke stad.